الان یک ساله که اینجام . در و دیوار اینجا یک جورایی دوستای صمیمی من شده اند . خیلی چیزها هست که تا آخر عمرم کسی بهشون پی نخواهد برد و این دیوارهای بی جان شاهد آن بوده اند و در تحمل خیلی چیزها مرا تحمل کرده اند . تنها بوده ام . این تنهایی را هم دوست دارم . این یک ساله برای خودم همه چیز بوده ام : پدر - مادر - خواهر و برادر - دوست - همسر - فرزند و ... همه این نقشها را بازی کرده ام و تنها بوده ام . آدم در تنهایی یک جورایی می شود که من فکر می کنم شده ام